: unlink(/home/ewasafi/domains/ewasafi.com/public_html/cache/cache_f9c10a016f268d43c926e1443ada61fe) [
|
Allochtone jongeren moeten uit hun slachtofferrol kruipen |
|
|
|
woensdag 16 april 2008 |
Chrifi kan het weten. Achttien jaar heeft het hem gekost om zijn
levensverhaal op te schrijven en te publiceren. In Strijd van een vreemde
verhaalt hij over zijn transformatie van stelende en aan drugs verslaafde
probleemjongen tot succesvolle ondernemer en schrijver. Het boek ligt op
tafel in het kantoor van zijn empowerment-bureau Le-Succès. Hij zet zich met
trainingen en coaching in voor een betere positie van allochtonen. Chrifi
praat bedachtzaam, maar open.
,,We zien alleen de karikaturen van de Marokkaanse jongeren,'' zegt hij.
,,De criminelen en drugsverslaafden. Maar de samenleving weet niet wat er in
hen leeft, want praten over ons gevoel doen wij Marokkanen niet. Wij uiten
onze frustratie en boosheid wel, maar niet de onderliggende emoties.
Nederland heeft een ratiocultuur. Pragmatisch. Het individu staat op nummer
één. De meeste allochtone culturen zijn emotieculturen en er is een
wij-gevoel: de gemeenschap, God en je ouders zijn belangrijker dan het
individu. Dat botst.''
In zijn boek schrijft Chrifi hoe hij zelf rebelleerde. Hij reisde door
Europa, hing op straat rond, speelde popmuziek en had westerse ideeën. ,,Dat
vond de Marokkaanse gemeenschap niet prettig. Aan de andere kant werd ik ook
door de Nederlandse samenleving niet geaccepteerd.''
Zo werd Chrifi met zijn twee linker handen consequent de technische kant
opgeduwd. Tegenwoordig ziet hij dat nog steeds gebeuren. ,,Marokkaanse
jongeren worden vaak te laag ingeschat. Ik hoor docenten zeggen dat
Marokkanen een te hoog zelfbeeld hebben. Wie bepaalt dat? Je bent schepper
van je eigen werkelijkheid. De vraag is veeleer: ben ik bereid om de offers
te brengen die nodig zijn om mijn droom te verwezenlijken? Je zult keihard
moeten werken.'' Minstens twee keer zo hard als de rest, voegt Chrifi er aan
toe.
,,Want allochtone jongeren worden van alle kanten gedemotiveerd. Als een
Nederlands kind zegt: 'Ik wil piloot worden', dan gaan de ouders meteen naar
Bart Smit om een vliegtuigbouwpakket te kopen. Maar een Marokkaanse vader
ziet zijn zoon ook als een probleemjongere en zou spotten: 'Waarvan wil je
piloot worden? Een ezel?'''
Volgens Chrifi is de samenleving voor Marokkaanse jongeren complexer
geworden, vergeleken met de jaren '70 en '80. ,,Door de verharding worden ze
nog minder geaccepteerd. Marokkaanse ouders bereiden hun kinderen
onvoldoende voor op deze maatschappij. Ze leren hun kinderen niet open over
hun gevoelens te praten. Dat heb ik zelf meegemaakt. Toen ik 18 was, liep ik
mentaal vast. Ik wist niet meer wie ik was en begreep niets van de wereld en
van de mensen om mij heen, van wie ik alleen maar weerstand kreeg. Toen ik
in aanraking kwam met heroïne, voelde dat als een enorme bevrijding. Binnen
drie weken was ik verslaafd. Of nu je drugs gebruikt of vlucht in een
fundamentalistische groepering, dat is hetzelfde.''
,,Iedere tiener pubert en zoekt naar zijn identiteit,'' vervolgt Chrifi.
,,Maar voor allochtone jongeren is het moeilijker, omdat de culturele
context waarin zij opgroeien complexer is. Veel allochtone ouders hebben
zelf niet gestudeerd en kunnen hun kinderen niet voldoende begeleiden. Wij
realiseren ons te weinig wat de gevolgen hiervan zijn: zeventig procent
uitval op scholen onder Marokkanen. Politici als Wilders zetten in op de
korte termijn. Ze willen snel scoren. Maar een mentaliteitsverandering in
onze samenleving kost tijd.''
bron: ad
 |
